Bezpłodność i niepłodność to dwa pojęcia używane w medycynie na określenie zupełnie odmiennych stanów. Bezpłodność jest nieodwracalna, a więc i nieuleczalna, niepłodność – zwykle czasowa, podlega leczeniu.

Niepłodność, łac. inferitilitas – czasowe trudności z zajściem w ciążę lub spłodzeniem dziecka

Niepłodność oznacza stan, w którym kobieta nie może zajść w ciążę pomimo regularnego współżycia seksualnego przy jednoczesnym niestosowaniu metod antykoncepcyjnych. Niepłodność można zdiagnozować po minimum roku uprawiania seksu około cztery razy w tygodniu bez zabezpieczenia. Ważne, żeby do stosunku dochodziło 2-3 dni przed owulacją. Niepłodność może być spowodowana długotrwałym stresem, uzależnieniem od używek, wiekiem kobiety, przebytymi chorobami przewlekłymi, np. cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym, otyłością. Zakończona kuracja kończy się zwykle powodzeniem – zajściem w upragnioną ciążę. Jeśli tradycyjne metody zapłodnienia zawiodą, możliwa jest metoda in vitro, w tym adopcja komórek jajowych.

Bezpłodność, łac. sterilitas  – trwała niemożność zostania biologicznymi rodzicami

Z bezpłodnością mamy do czynienia, kiedy nie ma żadnych szans na zajście w ciążę i spłodzenie potomstwa. Dzieje się tak np. kiedy kobieta nie ma macicy, a mężczyzna wskutek operacji lub wypadku traci jądra. Czasami zdarza się również, że męska bezpłodność jest konsekwencją powikłań po śwince lub uszkodzenia nasieniowodów podczas operacji. Za bezpłodność mogą odpowiadać choroby genetyczne, np. zespół Turnera. Jeśli dwie osoby w związku są bezpłodne, a pragną zostać rodzicami, mogą rozważyć adopcję.

Niepłodność – statystyki ginekologów

Według statystyk 80% par udaje się doprowadzić do zapłodnienia naturalnego przed upływem roku, kolejne 10% – po dwóch latach, a ostatnie 10% będzie wymagało opieki medycznej. W Polsce co piąta kobieta ma trudność z zajściem w ciążę. Bardzo ważne jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie terapii, wzajemne wsparcie partnerów, rodziny oraz pomoc psychologiczna.